Doorzoek onze website

Telefoonnummers

Hella: “Ik kwam binnen als een soort oversized kamerplant”

Ik kwam binnen bij Revalidatie Friesland met de competenties van een soort oversized kamerplant in een ziekenhuisbed en ga weer weg als jonge twintiger met een heel goede kans op een heel waardevol leven. Door mijn revalidatie heb ik een kans op een leven buiten de zorg gekregen, waar dit eerst onmogelijk leek. Ik word komende maand ontslagen na een opname bij Revalidatie Friesland van 10 maanden, waarin ik heb gedeald met van huis zijn, de confrontatie met een beperking, teleurstellingen, maar ook mijlpalen waar je alleen van had durven dromen. Na mijn hersenbloeding in januari 2020 leek alles verloren, en nóg ben ik treurig als ik kijk naar wat was of had kunnen zijn, maar het échte nachtmerriescenario is ook niet meer aan de orde. En de uitkomst van de revalidatie is boven verwachting.

Op twee benen naar buiten

In augustus, op de helft van mijn uiteindelijke revalidatietraject, heb ik, ook al was dit toen nog zeker geen garantie en nog ver buiten bereik, voor het eerst tegen mijn moeder gezegd: “ik ga hier lopend weer naar buiten.” Nu ik zie dat dat gaat lukken kan ik alleen maar heel trots op mezelf zijn en dankbaar voor de begeleiding die ik heb gekregen en ben ik ook een beetje moe na de intens lange, pittige reis die ik heb afgelegd. Want revalideren is een avontuur en een half; steeds weer overtref je jezelf, bereik je wat je nooit had verwacht, realiseer je je wat je nog meer wil en moet je accepteren dat dit misschien wel niet lukt. Maar ondanks dat, ga ik toch lopend naar buiten. Op twee benen in plaats van boven twee wielen, en als ik dat besef moet ik bijna een beetje huilen.

Hetzelfde doel voor ogen

En dan nog even over opgenomen zijn; ik lag als 19-jarige, in verband met corona en het bezoekregime, op de kinderafdeling. Soms omringd door alleen maar ukkies, dan weer door louter pubers, maar tóch vind je elkaar, telkens weer. Want je deelt iets met elkaar; een opname, het hebben van een beperking, en dat schept toch een soort familieband. En het is soms moeilijk om de revalidant te zijn met ‘de zwaarste’ beperking, maar je leert ook dat elke beperking een persoonlijke verzameling omstandigheden is, met allemaal zijn plus- minpunten. Niet te meten aan elkaar of een soort gemeenschappelijke lat. Dus je speelt samen spelletjes, haalt streken uit bij de verpleging en drinkt samen kopjes thee, want uiteindelijk strijd je zij-aan-zij en heb je hetzelfde doel voor ogen: herstel.

En nu dan; over twee nachtjes woon ik weer thuis, en dan; het leven weer oppakken, nieuwe dingen vinden om te doen en zo langzaamaan mijn innerlijke navigatie opnieuw kalibreren en zo een nieuwe weg en bestemming vinden. Ik weet niet waar ik heen ga, maar ik weet dat ik er wel kom.

Hella, patiënt Revalidatie Friesland