Doorzoek onze website


Telefoonnummers

“I’ll be back!”

Bij Sietske Jonker (43) werd in de zomer van 2015 borstkanker geconstateerd.

Een borstsparende operatie, zes chemokuren en eenentwintig bestralingen later zit ze nu halverwege het oncologische revalidatieprogramma van Revalidatie Friesland in Heerenveen. Een hele pittige periode. Zo omschrijft Sietske de afgelopen maanden. De diagnose borstkanker kwam voor haar gevoel uit het niets. Als alleenstaande moeder genoot ze, na een hectische periode van een eerdere operatie (ze was net weer hersteld), van de zomervakantie met haar twee opgroeiende kinderen. Tot ze op een ochtend wakker werd met een fikse bloeduitstorting op haar rechterborst. Vanaf dat moment ging alles snel en leek het alsof ze in een slechte film terecht gekomen was.

Slaapwandelen

Sietske: “Ik dacht eerst nog. ‘Ik slaapwandel toch niet ofzo?’ De bloeduitstorting was zodanig dat ik me een botsing of een kneuzing toch zou moeten kunnen herinneren”. De huisarts verwees haar direct door naar het ziekenhuis. Sietske verwachtte er eerst niet echt iets van. Ze was namelijk al vaker met vreemde klachten doorverwezen. In 2005 had ze zelfs al eens een mammografie gehad. Daar kwam destijds, vreemd genoeg, niets uit. Nu bleek het wèl goed mis. Twee tumoren van maar liefst 11 mm. Er volgende een operatie en een lang traject van zes maal chemotherapie en eenentwintig bestralingen.

Behoefte aan het hele pakket

Dit hakte er behoorlijk in. Sietske moest van ver komen en was heel erg ziek. De behandeling zijn nu afgerond.  Al volgt ze de komende vijf jaar nog wel een hormoonbehandeling. “Mijn grootste hobby is dansen. Het was voor mij zo ongelofelijk balen dat ik dat niet meer kon. Totaal geen energie”, aldus Sietske. Haar behandelend arts wees haar op het oncologische revalidatieprogramma van Revalidatie Friesland.

Zoals Sietske het zelf zegt: “Ik had wel behoefte aan het hele pakket”. Daarmee doelt ze op het fysieke deel. Het onder begeleiding van gespecialiseerde therapeuten sporten maar ook de aandacht voor het mentale deel. Het contact met lotgenoten, de mogelijkheid om met een psycholoog of een maatschappelijk werker te praten.

Positieve instelling

“Ondanks het feit dat ik de afgelopen jaren klap op klap te verduren heb gekregen heb ik gelukkig mijn positieve instelling behouden. Ik houd er van grapjes te maken. Dat helpt”, zegt Sietske. Ze zit nu halverwege de oncologische revalidatiebehandeling en merkt dat het lichamelijk al veel beter gaat. Ze ervaart de groepsbehandelingen als een stimulans om de draad weer op te pakken. “Ik probeer nu echt te genieten van dingen, tijd voor mezelf vrij te maken en meer op mezelf te passen”. Ze merkt dat ze op de goede weg is. Ze heeft weer zin om dingen te ondernemen en er ontstaan weer ideeën in haar hoofd. “I’ll be back”, zegt Sietske lachend terwijl ze op haar favoriete sportapparaat, de crosstrainer, stapt.

Meer weten over oncologische revalidatie?

Lees dan onze webpagina over ‘oncologische revalidatie’.