Doorzoek onze website


Bel ons

088 580 15 80

‘En weer………DOOR!’

Mady Kunes (55) viel in 2013 van een paard. Eenmaal in het ziekenhuis constateerde men een ernstige hersenschudding, een paar gebroken ribben en een gekneusde knie. Na een week of 19 ‘was ze er weer’, zoals Mady het zelf verwoord. Maar niks bleek minder waar…

Mady viel zodanig van het paard dat ze knock-out was gegaan. Bij het wakker worden bleek ze spastische ledematen te hebben en te praten met een dubbele tong. “De loeiende sirenes en de pijn kan ik me nog heel goed herinneren. Vreselijk! En of dat nog niet erg genoeg was, werd ook nog m’n nieuwe setje rijkleding en nieuwe leren laarzen zonder pardon doorgeknipt”, grapt Mady. Na behandeling in het ziekenhuis mocht Mady weer naar huis. “Ik hield wel kleine pijntjes en kwaaltjes maar dat wuifde ik weg. En…weer DOOR!!”

Maar de kleine pijntjes werden na verloop van tijd een hevige rugpijn. Zo hevig dat dat ‘doorgaan’ simpelweg niet meer ging. “Ik kon gewoon niet meer lopen en voelde me daardoor zo schuldig. Je hebt het idee dat iedereen je een aansteller vindt”, vertelt Mady. Gelukkig bracht een second opinion in AMC een diagnose: de ziekte van Lumbago. Ze kreeg daar het advies zich aan te melden voor het 9-weekse chronische pijntraject bij Revalidatie Friesland.

Even wennen

De eerste twee weken in de revalidatiekliniek waren verre van een succes. Mady: “Ik heb heel vaak gedacht – wat een zweverig gedoe en wat een hoop gelul”. De van oorsprong Amsterdamse Mady is een pittige dame die weet wat ze wil. Dat was in het begin voor zowel de therapeuten als Mady wel even wennen. Ze heeft een aantal keren zelfs op het punt gestaan haar boeltje te pakken. “Ik werd een keer het bos in gestuurd met een bandje. Zo’n bandje met zweverige muziek. Ik dacht echt dat iedereen gek geworden was”, zegt ze. Na de tweede week kwam er een soort van openbaring. “Tijdens de psychomotorische therapie, werd me steeds de vraag gesteld waarom ik me zo opstelde. Ik werd op zo’n positieve manier doorgrond, dat ik me kwetsbaar op durfde te stellen”. Vanaf dat moment stond Mady helemaal open voor haar behandeling. Ze is door diepe dalen gegaan maar heeft ook veel bereikt. Zo durft ze bijvoorbeeld weer paard te rijden.

Mindfull

“Ik ben in die 9 weken een stuk rustiger geworden. Ik heb geleerd dat ik rust moet nemen en weet ook hoe ik die rust kan vinden”, zegt Mady. Al zal dat niet gemakkelijk zijn met een eigen bedrijf. Mady is namelijk de eigenaresse van ‘Mady’s pony paradijs’. Een manege met maar liefst 28 paarden en pony’s. Met haar ziekte en de beperkingen die erbij horen moet ze zien te ‘dealen’. “Ik had dit revalidatietraject bij Revalidatie Friesland niet moeten missen. Door meer mindful door het leven te gaan lukt het me om de pijn op de achtergrond te houden”. Thuis gaat ze het net zo doen als in de kliniek. Ze gaat van 7 hele werkdagen naar 3 halve werkdagen per week en heeft hulp in de huishouding geregeld. Lachend besluit ze: “Gelukkig krijg ik van mijn man, familie, vrienden en medewerkers veel steun. Ik ga de toekomst met veel vertrouwen tegemoet!”.

Augustus 2016