Doorzoek onze website

Telefoonnummers

Vallen en opstaan

Heinejan Vries (46 jaar) is in augustus 2014 gevallen tijdens een rondje mountainbiken in het bos.

Het leek een niet zo moeilijke breuk van het sleutelbeen maar niets bleek minder waar. Heinejan ondervindt nog dagelijks pijn en ongemak van een bijna niet functionerende linkerarm. Na omzwervingen via een fysiotherapeut tot een professor in de neurologie in Leiden volgde een opname in de kliniek van Revalidatie Friesland in Beetsterzwaag. Deze opname is heel recent. Zijn ontslagdatum was 13 mei 2016.

Naar huis

Elke dag pijn. Bij alles wat hij doet. En een arm die bijna niet meer functioneert. Dat is wat Heinejan overhield aan een leuk rondje mountainbiken in het bos. “Ik ging wel vaker een rondje trappen door het bos. Lekker op zondagochtend een frisse neus halen. Op een zondag in augustus 2014 ging dat dus goed mis. Door een kuil werd ik, over de kop, van mijn fiets af gelanceerd. Ik moest mijn spulletjes tientallen meters verderop bijeen zoeken. Daaruit bleek dat ik best een behoorlijke smak gemaakt had”, zegt Heinejan. Hij is vervolgens lopend het bos uitgegaan daarna weer op zijn fietsje gestapt en rustig naar huis gereden.

Gecompliceerd

“Achteraf bleek dat mijn wielerpak, zo één met van die hengsels, het bot van mijn sleutelbeen enigszins op zijn plek heeft gehouden. Toen ik thuiskwam en mijn fietsspul uitdeed stond het bot gek omhoog. Ik ben toch eerst maar even onder de douche gestapt”, grijnst hij. Na het douchen werd zijn schouder wel erg pijnlijk en is hij richting de Dokterswacht vertrokken die hem naar huis stuurde met een pijnstiller. De volgende dag kon hij pas in het ziekenhuis terecht. Tijdens de noodzakelijke operatie bleek de breuk gecompliceerder dan gedacht. “Ze waren 20 minuten langer bezig dan gemiddeld en er werden maar liefst negen schroeven geplaatst”, zegt Heinejan.

Met een knipoog

Hij startte met fysiotherapie in het dorp waar hij woont en een poliklinische revalidatiebehandeling in Beetsterzwaag. Maar wat bleek: meer trainen resulteerde in minder functie van zijn arm. De aansturing van de arm leek volledig op de hobbel. Men dacht aan een plexuslaesie. “Een second opinion bracht de conclusie: posttraumatische dystrofie oftewel CRPS en ik werd verwezen naar de kliniek van Revalidatie Friesland. Daar is mijn houding verbeterd en heb ik geleerd ermee om te gaan. Af en toe heb ik me ook suf verveeld, met name in de avonden. Daardoor ben ik weer gaan tekenen. Ik was grafisch vormgever van beroep. Toevallig werden mijn ‘cartoons’ ontdekt. Het zijn cartoons met een knipoog, want het is allemaal tenslotte al erg genoeg”, lacht Heinejan.

*De cartoons zijn als ansichtkaarten (in een set van 5) te koop tijdens het kunstweekend.