Doorzoek onze website


Telefoonnummers

Zoektocht

Monique Rütten (44 jaar) heeft een hele lange zoektocht achter de rug.

Sinds ze een jaar of 18, is weet ze dat er iets niet helemaal klopt. Ze was vaak zo verschrikkelijk moe. Pas op haar 28e kon men de diagnose ’erfelijk ijzerstapelingsziekte’ stellen. Mooi. Een diagnose. Een behandelprogramma moet dan ook voor handen zijn, toch? Niets bleek minder waar. De mogelijkheden voor behandeling maar ook de effecten van een ijzerstapelingsstoornis blijken totaal onbekend bij jonge vrouwen. Er is enkel sporadisch wat in de literatuur te vinden over deze aandoening bij oudere mannen. Een lange zoektocht, van kastje naar de muur, diverse diepe dalen en een tweetal opnames in de kliniek van Revalidatie Friesland volgden.

Grenzen

Niet meer op haar benen kunnen staan door extreme spier- en zenuwpijn, artrose, vervroegde overgangsklachten, slijtage aan gewrichten, minder en zelfs stoppen met werken, hartproblemen, verwijzingen naar de GGZ, van de ene specialist door naar de andere specialist. Het is Monique allemaal niet vreemd. “Dat is zo verschrikkelijk. Als niemand je kan helpen. Je maar door blijft doormodderen omdat je geen keus hebt. En dat mensen tegen je zeggen dat het tussen je oren zit, terwijl je zelf wel weet dat dat niet zo is”, zegt Monique. De ene remedie helpt even of een beetje. De ander helemaal niet. Deze zeldzame bloedafwijking zorgt ervoor dat alles een kwestie is van ‘trial and error’. “Fysiek word ik misschien steeds minder belastbaar, maar mentaal word ik steeds sterker”, aldus Monique . Zo heeft ze bij haar eerste opname bij Revalidatie Friesland, een flink aantal jaren geleden, geleerd te denken in mogelijkheden in plaats van onmogelijkheden, grenzen te stellen en die te bewaken. Maar ook hoe ze haar energie over de dag beter kan verdelen. Daar heeft ze tot op de dag van vandaag nog veel profijt van.

Voor de leuk

Monique is altijd al erg creatief geweest. Ruim zestien jaar geleden maakte ze ‘gewoon voor de leuk’ een olieverf schilderijtje. “Ik had zelf ook wel door dat het schilderen me best makkelijk afging. Ik wilde alleen niet schilderen, maar werken”, zegt Monique. Met dàt schilderijtje werd de kunstenares in haar wel geboren. Toen ze zes jaar geleden weer opgenomen werd in de kliniek in Beetsterzwaag werd ze door de creatieve therapie uitgedaagd haar talent verder te ontwikkelen. Monique: “Ik had als kind een fascinatie voor ballet en dans en beoefende dit actief. Dat heb ik door mijn klachten moeten opgeven. Op een gegeven moment heb ik met olieverf een balletmeisje geschilderd”. Dat schilderij heeft een diepe indruk gemaakt op Monique. Ze schrok er zelf van hoe treffend ze dat meisje op het doek had weten te zetten.

Mezelf  leren kennen

Sinds een jaar of twee zijn de bloedwaardes van Monique stabiel. Dat betekent dat er nu pas ruimte is voor andere dingen. Monique: “Ik ben rustig bezig activiteiten verder uit te bouwen. Anderen zitten in een levensfase met man en kinderen. Ik krijg nu pas de ruimte om mezelf beter te leren kennen”. Ze is momenteel aan het zoeken naar wat ze leuk vind. Ze probeert cursussen te volgen om haar schildertechniek te verbeteren. Wat de toekomst haar gaat brengen qua ziektebeeld weet niemand. Wat wel vast staat is dat Monique blijft schilderen!

Monique exposeert haar werk tijdens het Kunstweekend op 2 & 3 juli 2016. Ze stelt ook een werk beschikbaar voor de veiling!