Doorzoek onze website


Bel ons

088 580 15 80

Hans: “Ik kon niets meer”

Hans de Graaf (63 jaar) kreeg in januari 2008 een hersenontsteking.

Na een opname in het een ziekenhuis revalideerde hij aansluitend zeven maanden in de kliniek van Revalidatie Friesland in Beetsterzwaag. Het kwam eigenlijk zo maar uit het niets. Hij was eigenlijk nooit ziek. Tot die bewuste nacht acht jaar geleden.

Goed mis

‘s Nachts stapte Hans het bed uit vanwege een noodzakelijk bezoekje aan het toilet. Hij liep al een paar dagen rond met wat hoofdpijn en pijn in zijn schouders. “Dat weet ik aan drukte en spanningen met betrekking tot mijn werk. Dat gaat wel weer over”, zegt Hans. Staand in de badkamer kreeg hij een epileptische aanval en viel tegen het glas van de douchewand. Hans: “Mijn vrouw Maryan werd gealarmeerd door dat lawaai en trof me daar liggend op de vloer met het schuim om mijn mond. Ze is zich wezenloos geschrokken”. Midden in de nacht naar het ziekenhuis. Diverse tests, controles en zelfs een ruggenprik volgden. “Gelukkig had de dienstdoende arts onlangs iets soortgelijks meegemaakt en kon deze al snel een diagnose stellen: een hersenontsteking. Die snelle diagnose was mijn redding. Een hersenontsteking komt namelijk maar weinig voor. Eén op de 100.000 mensen treft zoiets. Het is een soort van herpesvirus alleen dan in je hersenen”, vertelt Hans.

Vrij werk

Na een verblijf van vijf weken in het ziekenhuis volgde er een revalidatietraject van ruim zeven maanden. “Ik kon niets meer. Ik was mijn geheugen kwijt. Ik kon zelfs niet meer lezen, schrijven of televisiekijken”, vertelt Hans. De therapeuten in Beetsterzwaag hebben hem stapje voor stapje geholpen om zaken weer op de rit te krijgen. “Oorspronkelijk heb ik de kunstacademie gedaan. Met name omdat mij interesse bij de meubels lag. Ik ben na mijn studie dan ook de meubelverkoop ingerold. Daar tekende ik veel interieurs, zelfs in 3D”. Toentertijd had Hans geen tijd voor het vrije werk maar gaandeweg tijdens zijn herstelproces in de kliniek waren er momenten, vooral de avonden en de weekenden, waarop de verveling toesloeg. De creatieve therapie bij Revalidatie Friesland heeft hem toen aangezet om te gaan schilderen.

Strakke lijnen

En niet onverdienstelijk. “In het begin liet ik me inspireren door mijn medepatiënten. Ik schilderde veel gezichten en mensen”, vertelt Hans. Gaandeweg werden de lijnen steeds strakker. Op een gegeven moment kwamen de ideeën vanzelf en werd hij ook geïnspireerd door architectuur. Hans: “Vlak voordat ik uit de kliniek ontslagen werd had ik een werk gemaakt met als middelpunt Huize Lyndenstein. Dat vond men zo’n mooi werk dat ze het graag wilden houden. Dat werk hangt nu te pronken in één van de lange gangen”. Het schilderen geeft hem een doel en een bezigheid. Bovendien beleeft hij er veel plezier aan.

Hans maakt ook schilderijen in opdracht. Nieuwsgierig? Hans (www.hansverft.nl) stelt een werk beschikbaar voor de veiling.